• Blogs,  Mariska

    Een leven met leukemie.

    Dit is het verhaal van Luc. Van Maartje en Albert. Maar vooral een verhaal over een rotsvast vertrouwen. Afgelopen week heb ik Maartje ontmoet, de moeder van Luc. Het was een bijzonder openhartig gesprek over haar leven. En dan hebben we het over een leven dat vooral draait om het zorgen voor Luc en zijn gevecht tegen leukemie. Maartje verteld lachend: Luc was als baby een lekker druk mannetje, een stuiterbal! Het zegt genoeg over zijn karakter en eigenzinnigheid als ik je vertel dat hij nog maar net tien maanden was en al bijna liep! Maar Luc werd steeds rustiger. Hij had wel eens een bloedneus en daar zijn we…

  • Village Guests

    Pubervraatzucht en Puistenvoer.

    Er kwam een instastory voorbij van een kind die ontbeet met spagetti (no names Clau šŸ˜‰ Ik schoot in de lach en dacht: Get, waar heb je zin in ’s ochtends…. tja Anette liep deze week ook op een soort van ontbijt-tijd . Lees : half in de ochtend, want met thuisscholing komt haar maag wat later op gang. Met een zak chips loopt ze langs me om zich terug te trekken in haar girlcave Ik zou er net wat prekerigs met een vleugje pedagogie over gezond eten uitgooien tot daar een flashback van mezelf voorbij kwam. (OEI!). Waar in ik elke week op zondag met een zak chips (die…

  • Greetje

    Klein Aziƫ in intiem Braziliƫ

    Gre, wil jij een villagemom worden? Oei was mn eerste gedachte. Hoe ga ik dat combineren met mijn column op de radio. Is het dan “leuk” genoeg om de column  over te schrijven naar een blog? Ja, misschien kan ik dat wel eens doen. Maar welke doelgroep leest nou villagemoms? Das duidelijk, types zoals ik. Uitgezakte, oververmoeide, carriĆØre makende, wijnzuipende moeders. Hoofdzakelijk denk ik dan he.. het kan natuurlijk dat jij niet in deze categorie valt. Maar een ding is hier een gedeeld ding. We hebben veel leed. Vrouwenleed. En als ik het ook even goed inschat, houden we van het leed van een ander wat toch wel erg lijkt…

  • Blogs,  Mariska

    HPV, PAP & CIN

    Verjaardagen zijn leuk tot je negentwintigste. Daarna tel je niet meer want die dertig is een dingetje hoor. Je mooiste jaren zijn geweest. Wat kan ik met weemoed terug denken aan de tijd toen ik een tiener was of begin twintig. Niet om wat te zeggen maar ik was bloedje knap. Een figuurtje waar Doutzen Kroes een moord voor doet en geen hangend velletje aan mijn lijf. Maar jongens jongens wat was ik dom. Want denk je dat ik het zelf zag? Nee natuurlijk niet, ik zag (als ik heel hard trok), een vreselijke vetribbel. Monsterachtig in zijn proporties. Afgrijselijk. Dus zat er maar Ć©Ć©n ding op wanneer je naar…

  • Blogs,  Manuelle,  Manuelle

    Pubers, poep en penetrante luchtjes

    Het is weer zover. Nu verder dan ooit tevoren. Beschimmelde glazen waar waarschijnlijk ergens eerder deze week ijs in heeft gezeten. Kruimels, brood en ei restenā€¦ of wacht het kan ook een wrap geweest zijn. Nou goed, niet meer te achterhalen. Mijn bloed begint al te borrelen, het kookpunt stelt zich nog even uit, als mijn Ć©Ć©n-na-jongste dochter (K1) een oorverdovende serenade afsteekt. Deze keer niet ā€œzullen wij een sneeuwpop maken?ā€ of het welbekende ā€œlet it goooooā€, maar een jankballade die uit de badkamer lijkt te komenā€¦. Oh crap! Why? Wat nu weerā€¦. Grrrrrā€¦ Ik kijk even omhoog en slaak een zucht. Hardop zeg ik ā€œgief mai krachtā€. Ā  Met…

  • Blogs,  Diana

    Schone schijn, Mom vs Mom

    7234 stappen voor vandaag… crap dat wordt vanavond nog een extra rondje. Het enigste waar ik tot nu toe nog echt controle over heb is dus mijn 10.000 stappen per dag halen. De sportscholen zijn dicht dus je moet toch wat, inclusief je waffel dichtnaaien en je blijft zowaar een beetje in shape. En ik heb het nodig, om even een moment alleen te zijn, om te ontprikkelen en op te laden om een goede moeder, werknemer en vrouw te kunnen zijn. Want om heel eerlijk te zijn heeft de afgelopen tijd als moeder, juf en werkneemster (thuis) me volledig gesloopt.  Jezelf letterlijk en figuurlijk in bochten te wringen waarvan…

  • Blogs,  Manuelle

    Help! Ik krijg een kind!

    Daar zit ik dan in de bankā€¦ wachtend op Jacob. Hij moet drie uur rijden om thuis te zijn. Ik vreet zowat mā€™n nagels op, om niet stiekem de fotoā€™s van ons jongetje te bekijken. Deze waren namelijk gelijk naar ons toe gestuurd. Help! Ik krijg een kind! Het is nog niet te bevatten. Nadat ik voor de zoveelste keer uit het raam heb gekeken, zie ik Jacob aankomen. Eindelijk kan ik ons jongetje zien. We openen de fotoā€™s en we zijn stil. Voor de mensen die ons kennenā€¦ wij zijn nooit stil. Nu waren we stil. Beiden zaten we met een dikke brok in onze keel te kijken naar…

  • Blogs,  Village Guests

    HELP! IK WIL EEN KIND!

    Verliefd, verloofd, getrouwd. Huisje, boompje, beestje. Reisje hier, reisje daar. Geen vuiltje aan de lucht. Living the dream kan je gerust wel stellen. Na verloop van tijd kwam er toch dat vage knagende gevoel van een gemis dat we eigenlijk niet kenden. Een kind.  Na wat hormoonkuren om de zaak op orde te krijgen verdagen we in de medische malle molen, steeds weer zonder het gewenste resultaat. Tijdens dit ziekenhuistraject komen we tot de conclusie dat we iets nodig hebben om naar uit te kijkenā€¦ nou ja zie het ook als een soort beloning voor de gedane arbeid, stemmingswisselingen, hormonale toestanden en ellende en we komen al snel met het…

  • Blogs,  Mariska

    Geen C Blog

    Ik zag een interview op televisie. Dat is al op zich vrij bijzonder want vanaf de geboorte van mijn dochter lees en kijk ik vrijwel geen nieuws actualiteiten. Ik weet nog heel goed het moment waarop ik dat besloot. Hoogzwanger was ik toen de ramp met MH17 gebeurde. Een vreselijk drama. En ik weet nog heel goed toen ik in mijn uppie, ā€˜s middags net voordat ik naar het strand ging, televisie lag te kijken en zag hoe de eerste lichamen thuis werden gebracht. Een hele stoet zwarte autoā€™s over een vrijwel lege snelweg. Mensen stonden stil langs de kant van de weg. Mensen waren in rouw. Ik huilde, net…

  • Blogs,  Mariska

    Loes de Poes

    Nee dit is geen bijnaam voor een niet nader te noemen onderdeel. Dit gaat over iets waarvan ik niet had gedacht dat het mij zou overkomen. Over Loes oftwel Lucy. En Lucy is geen poes maar een kat. Met een meisjesnaam maar dat maakt tegenwoordig niet uit. Misschien wilde hij nog wel transgender worden, je weet maar nooit. Ten eerste. Een blog over een kat. Daar zit helemaal niemand op te wachten. Dikke prima. Dit is mijn blog en mijn site dus je mag hier adieu zeggen. Neem het je niet kwalijk. Ik lees zulke onzin ook namelijk niet. Vorig jaar zijn we trotse ouders geworden van een lekkere knul.…