Mariska

Echtgenote en moeder van Jae (4)

  • Blogs,  Mariska

    Een leven met leukemie.

    Dit is het verhaal van Luc. Van Maartje en Albert. Maar vooral een verhaal over een rotsvast vertrouwen. Afgelopen week heb ik Maartje ontmoet, de moeder van Luc. Het was een bijzonder openhartig gesprek over haar leven. En dan hebben we het over een leven dat vooral draait om het zorgen voor Luc en zijn gevecht tegen leukemie. Maartje verteld lachend: Luc was als baby een lekker druk mannetje, een stuiterbal! Het zegt genoeg over zijn karakter en eigenzinnigheid als ik je vertel dat hij nog maar net tien maanden was en al bijna liep! Maar Luc werd steeds rustiger. Hij had wel eens een bloedneus en daar zijn we…

  • Blogs,  Mariska

    HPV, PAP & CIN

    Verjaardagen zijn leuk tot je negentwintigste. Daarna tel je niet meer want die dertig is een dingetje hoor. Je mooiste jaren zijn geweest. Wat kan ik met weemoed terug denken aan de tijd toen ik een tiener was of begin twintig. Niet om wat te zeggen maar ik was bloedje knap. Een figuurtje waar Doutzen Kroes een moord voor doet en geen hangend velletje aan mijn lijf. Maar jongens jongens wat was ik dom. Want denk je dat ik het zelf zag? Nee natuurlijk niet, ik zag (als ik heel hard trok), een vreselijke vetribbel. Monsterachtig in zijn proporties. Afgrijselijk. Dus zat er maar één ding op wanneer je naar…

  • Blogs,  Mariska

    Geen C Blog

    Ik zag een interview op televisie. Dat is al op zich vrij bijzonder want vanaf de geboorte van mijn dochter lees en kijk ik vrijwel geen nieuws actualiteiten. Ik weet nog heel goed het moment waarop ik dat besloot. Hoogzwanger was ik toen de ramp met MH17 gebeurde. Een vreselijk drama. En ik weet nog heel goed toen ik in mijn uppie, ‘s middags net voordat ik naar het strand ging, televisie lag te kijken en zag hoe de eerste lichamen thuis werden gebracht. Een hele stoet zwarte auto’s over een vrijwel lege snelweg. Mensen stonden stil langs de kant van de weg. Mensen waren in rouw. Ik huilde, net…

  • Blogs,  Mariska

    Loes de Poes

    Nee dit is geen bijnaam voor een niet nader te noemen onderdeel. Dit gaat over iets waarvan ik niet had gedacht dat het mij zou overkomen. Over Loes oftwel Lucy. En Lucy is geen poes maar een kat. Met een meisjesnaam maar dat maakt tegenwoordig niet uit. Misschien wilde hij nog wel transgender worden, je weet maar nooit. Ten eerste. Een blog over een kat. Daar zit helemaal niemand op te wachten. Dikke prima. Dit is mijn blog en mijn site dus je mag hier adieu zeggen. Neem het je niet kwalijk. Ik lees zulke onzin ook namelijk niet. Vorig jaar zijn we trotse ouders geworden van een lekkere knul.…

  • Blogs,  Mariska

    DE. BEVALLING.

    Ola Village peopletjes! Omdat ik eigenlijk moet studeren voor een toets Natuur / Scheikunde ga ik maar een blogje tikken. Prioriteiten stellen zeg maar. Jullie hebben nog wat te goed van mij. Een bevallingsblog. Had ik beloofd. En tja ik heb een motto in dit leven en dat is: wat je beloofd moet je doen. Maar hier komt ie dan! Ondertussen acht maanden geleden, maar volgens mij kun je na tachtig jaar nog je bevalling tot in de nanoseconde voor de geest halen. Zo kon ik me dus ook heel goed de bevalling van Jae herinneren als was dat al dik 5 jaar geleden. Drie kwartier heeft ze gehecht! Dat…

  • Blogs,  Mariska

    Change.

    De afgelopen maanden waren bizar. Het was niet wat ik er van verwacht had. Alhoewel dat denk ik voor iedereen wel geldt. Dankzij Covid-19 stond en staat de hele wereld op zijn kop. De Black Lives Matter beweging, het gevecht en geweld tegen en om racisme. Alle protesten, al dan wel of niet gericht tegen onze overheid. Onze wereld staat in brand kunnen we wel zeggen. En het kan me geen reet schelen. Ze zoeken het maar uit met wel of geen mondkapje. Of je nou met of zonder pigment geboren bent, met of zonder piepertje. Zoek het lekker uit allemaal. Kort door de bocht, I know maar persoonlijk heb…

  • Blogs,  Mariska

    DDay

    Je weet dat het komt. Je weet het al heel lang. Zo’n 9 maanden en een beetje. Je hebt geluk aan Corona dat je nog even wat uitstel fixt voor jezelf maar op een gegeven moment kom je er niet meer onderuit. De dag dat je jezelf vanuit je grafkelder omhoog moet trekken, je te strakke broek over je zorgvuldig gekweekte vetlaagje trekt en ergens op zolder gaat zoeken naar je sportschoenen. Precies. Dat. Sporten.Na.De.Bevalling. De hele dag heb ik al een soort van zenuwen want ja stel je voor dat je dankzij je zwakke bekkenbodemspieren spontaan wat laat lopen (of ben ik nu te open?) of wat nou als…

  • Blogs,  Mariska

    Sorry.

    Laat ik maar gewoon eerlijk zijn: mijn zin, mijn lust is ver te zoeken. En ik heb ook geen zin om er naar te zoeken. Mijn zin, mijn lust om een blog te krabbelen is ver beneden peil. Dramatisch te noemen. Dus sorry. Het enige wat mijn strot uitkomt is hoogzwanger geleuter. Over alles en enkel alleen alles wat met baby’s te maken heeft. Shoot me. De enige prioriteit die ik heb is deze baby er uit moven en that’s it. Feit blijft dat deze baby het prima naar zijn of haar zin heeft bij mij in de buik dus, opsteker voor mij, het duurt nog wel even. Waar ik…

  • Mariska

    Curling.

    Ik las een artikel op Facebook. Curling Ouders. Het ging erover dat ouders tegenwoordig de weg voor hun oogappeltjes alias kinderen glad strijken omdat onze briljante kindertjes niet op hun snufferd mogen gaan. Juist, net als bij curling dus wordt de weg vrij gemaakt. En net als van curling snap ik ook niks van ouders die dit doen. Offcourse heb ik ook een oogappeltje. En uiteraard is de mijne de beste. Hoe kan het ook anders want ze is een kopie van haar moeder;). Maar dat terzijde. Mijn moeder was en is een vissersvrouw. Alles kwam op haar bordje terecht. Ze kreeg zes kinderen en moeders deed niet aan curling.…

  • Blogs,  Mariska

    Mag ik even klagen?

    Mag ik even klagen? Mag ik even zeuren? Zwanger zijn is gewoon soms verrekte stom. Om heel eerlijk te zijn, ik vind er helemaal niks aan. Dat hele leuke getrappel in je buik gaat over in keiharde kicks, draaien tot je darmen in de knoop zitten en je niet meer normaal naar het toilet kan. Mijn middenrif wordt door de baby in continue in mijn strot gedouwd. Dus waar ik voorheen soms het zuur kreeg van enkel mijn lieftallige partner heb ik nu chronisch het zuur. Mijn grootste hobby eten kan ik dus al een tijdje aan de kant zetten. Iedereen om je heen lijkt bij de 12e week al…